De Centrale Raad van Beroep heeft geoordeeld dat het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van een voormalig pijpfitter per 13 februari 2023 terecht heeft vastgesteld op 71,18%. De Raad ziet geen aanleiding voor verdergaande medische beperkingen vanwege onder meer longcovid en vermoeidheidsklachten. Ook de geselecteerde functies blijven volgens de Raad passend.
De man werkte voor het laatst als pijpfitter voor gemiddeld 38,01 uur per week en meldde zich op 15 februari 2021 ziek met psychische en lichamelijke klachten. Na verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek stelde het Uwv vast dat hij niet meer geschikt was voor zijn eigen werk. Op basis van een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 16 maart 2023 en geselecteerde functies werd zijn arbeidsongeschiktheid berekend op 71,18%. Bij besluit van 27 juli 2023 kreeg hij met ingang van 13 februari 2023 een loongerelateerde WGA-uitkering toegekend.
In bezwaar werd een aangepaste FML opgesteld. Daarin werd een extra beperking opgenomen ten aanzien van beroepsmatig vervoer, maar dit leidde niet tot een ander arbeidsongeschiktheidspercentage. De rechtbank Rotterdam verklaarde het beroep tegen dit besluit ongegrond. Volgens de rechtbank was het verzekeringsgeneeskundig onderzoek zorgvuldig verricht en waren de al aangenomen beperkingen voldoende om rekening te houden met onder meer forse artrose aan de rechterknie en linkerheup en met psychische klachten.
In hoger beroep stelde appellant dat het Uwv zijn beperkingen had onderschat. Volgens hem was onvoldoende rekening gehouden met zijn artrose en psychische klachten. Daarnaast wees hij erop dat hij slecht slaapt en overdag vermoeid is. Hij stelde dat hij aan longcovid lijdt en dat vermoeidheid bij deze aandoening bekend is. De in de FML opgenomen urenbeperking vond hij daarom onvoldoende. Verder achtte hij zich niet in staat de geselecteerde functies te verrichten en meende hij duurzaam volledig arbeidsongeschikt te zijn, zodat hij recht zou hebben op een IVA-uitkering.
De verzekeringsarts bezwaar en beroep had daartegenover gemotiveerd dat uit het primaire onderzoek niet bleek dat appellant rond de datum in geding melding had gemaakt van knie- en heupklachten. De brief van de reumatoloog waarin forse artrose werd vastgesteld, dateerde van meer dan een jaar later. Voor de psychische klachten zag de verzekeringsarts evenmin aanleiding voor aanvullende beperkingen op het door appellant genoemde beoordelingspunt over het hanteren van emotionele problemen van anderen.
Wat de vermoeidheidsklachten betreft, stelde de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat hiermee al rekening was gehouden, onder meer door een urenbeperking op te nemen. In een rapport van 30 maart 2026 werd bovendien toegelicht dat ook de memo ‘Post-COVID-syndroom voor de artsen bij UWV’ van 27 februari 2026 geen aanleiding gaf om in deze zaak verdergaande beperkingen aan te nemen.
De Centrale Raad van Beroep volgt deze medische beoordeling. De Raad acht de motivering van de verzekeringsarts bezwaar en beroep navolgbaar. De door appellant beschreven aard en ernst van zijn klachten en beperkingen werden volgens de Raad niet ondersteund door medische informatie. Daardoor waren er onvoldoende aanknopingspunten om de conclusies van het Uwv voor onjuist te houden.
Ook arbeidskundig ziet de Raad geen gebrek. De geselecteerde functies overschrijden de belastbaarheid zoals vastgelegd in de FML van 17 april 2024 niet. Voor zover er signaleringen voorkwamen, had de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep voldoende toegelicht waarom de functies toch passend waren. De Raad ging daarbij onder meer in op de functie van telefonist/callcentermedewerker en oordeelde dat geen sprake was van een kenmerkend hoog handelingstempo of een onvoorspelbare werksituatie. Ook het telefonisch omgaan met lastige klanten maakte de functie niet ongeschikt.
Het hoger beroep slaagt daarom niet. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de WIA-uitkering op basis van 71,18% arbeidsongeschiktheid blijft in stand. Appellant krijgt geen vergoeding van proceskosten of griffierecht.
Brongegevens
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 2 september 2026
Publicatiedatum: 16 september 2026
Zaaknummer: 25/351 WIA
ECLI: ECLI:NL:CRVB:2026:1166
Lees de volledige uitspraak op Rechtspraak.nl