Rechtbank Gelderland heeft geoordeeld dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van een man met onder meer long covid en psychische klachten per 4 september 2023 terecht heeft vastgesteld op 50,42%. Volgens de rechtbank is het medisch onderzoek zorgvuldig verricht en zijn zijn beperkingen voldoende in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) verwerkt. Het beroep is daarom ongegrond.
De man werkte sinds begin 2019 als junior procesoperator voor gemiddeld 40,34 uur per week. Op 18 augustus 2021 meldde hij zich ziek na een COVID-infectie. In mei 2023 vroeg hij een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Aan het einde van de wachttijd, op 15 augustus 2023, verbleef hij voor traumatherapie bij Trauma Centrum Nederland. De verzekeringsarts achtte hem toen volledig arbeidsongeschikt omdat hij op dat moment geen benutbare mogelijkheden had. Het UWV kende hem daarom per 16 augustus 2023 een WIA-uitkering toe op basis van volledige arbeidsongeschiktheid.
Toen de man op 4 september 2023 door de verzekeringsarts werd gezien, was de traumabehandeling afgerond. De verzekeringsarts achtte hem vanaf die datum weer belastbaar voor arbeid en legde zijn beperkingen vast in een FML van 31 oktober 2023. Op basis daarvan berekende de arbeidsdeskundige de arbeidsongeschiktheid op 50,42%. Het UWV handhaafde dit oordeel in bezwaar.
De man stelde in beroep dat zijn beperkingen waren onderschat. Hij wees onder meer op post-exertionele malaise (PEM), geheugenproblemen, een grote behoefte aan rust en vermoeidheid na fysieke, cognitieve of emotionele inspanning. Volgens hem kon hij minder dan één uur per dag en maximaal drie dagen per week werken. Hij stelde verder dat zijn leven na de COVID-infectie drastisch was veranderd, dat de diagnose long covid was gesteld en dat fysiotherapie zijn klachten niet had verholpen. Ook zijn psychische klachten, traumabehandeling en medicatie zouden volgens hem onvoldoende zijn meegewogen.
Ter ondersteuning bracht hij een expertiserapport van Het Expertise Orgaan van 6 november 2024 in. De betrokken verzekeringsarts stelde daarin dat vermoeidheidsklachten door long covid niet altijd met medisch onderzoek objectiveerbaar zijn, maar wel uit de anamnese en het activiteitenpatroon kunnen blijken. Volgens deze deskundige had de vermoeidheid van de man hoofdzakelijk een somatische oorsprong door een sterk verminderde inspanningstolerantie. De man zou na tien tot vijftien minuten inspanning moeten rusten en voor veel activiteiten van het dagelijks leven afhankelijk zijn van familie. De deskundige achtte hem maximaal 1,5 uur per dag en 7,5 uur per week belastbaar. De arbeidsdeskundige van Het Expertise Orgaan concludeerde vervolgens dat de voor de WIA-beoordeling geselecteerde functies niet passend waren.
De rechtbank volgt deze deskundigen niet. Zij stelt voorop dat het onderzoek van het UWV voldoende zorgvuldig was. De primaire verzekeringsarts verrichtte dossieronderzoek, betrok informatie van de bedrijfsarts en een eerder onderzoek door Ergatis, zag de man op het spreekuur en nam een uitgebreide anamnese af. Vanwege de psychische klachten werd bovendien informatie bij de behandelend psychiater opgevraagd. De bezwaarverzekeringsarts bestudeerde vervolgens het dossier. Volgens de rechtbank heeft de man onvoldoende duidelijk gemaakt welk aanvullend onderzoek in bezwaar nog nodig was.
Ook inhoudelijk ziet de rechtbank geen aanleiding om aan de vastgestelde belastbaarheid te twijfelen. In de FML is rekening gehouden met zowel de psychische klachten als de vermoeidheid. De man is onder meer aangewezen op een voorspelbare en prikkelarme werksituatie zonder veelvuldige deadlines, productiepieken of een hoog handelingstempo. Verder gelden beperkingen voor onder meer persoonlijk risico, conflicthantering, het beroepsmatig besturen van voertuigen en leidinggevende verantwoordelijkheid. Ook is een beperking opgenomen voor blootstelling aan stof, rook, gassen en dampen. De werktijd is beperkt tot maximaal vier uur per dag en twintig uur per week.
Over het door de man aangehaalde onderzoek van Amsterdam UMC naar vermoeidheid na inspanning bij post-COVID merkt de bezwaarverzekeringsarts op dat dit volgens hem niet goed vergelijkbaar is met de situatie van de man. Uit diens dagverhaal zou blijken dat hij inspanningen vermijdt en dat zijn vermoeidheid constant aanwezig is, ook zonder inspanning. De bezwaarverzekeringsarts achtte de vermoeidheidsklachten bovendien in belangrijke mate verbonden met de al langer bestaande psychische problematiek, waaronder PTSS. De rechtbank ziet geen reden deze beoordeling voor onjuist te houden.
Het expertiserapport van Het Expertise Orgaan brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. Volgens de rechtbank ontbreekt daarin een voldoende onderbouwing van het verband tussen de medische problematiek van de man – de psychische klachten en vermoeidheidsklachten – en de COVID-infectie. Daarom bestaat geen aanleiding voor een verdergaande urenbeperking of andere zwaardere beperkingen. Ook de gestelde geheugenproblemen en de gebruikte medicatie leiden volgens de rechtbank niet tot aanvullende beperkingen.
De rechtbank behandelt daarnaast de vraag of de man nog procesbelang heeft. Het UWV had aangevoerd dat de mate van arbeidsongeschiktheid per 4 september 2023 geen invloed had op de hoogte en duur van zijn toenmalige uitkering. De rechtbank volgt dat standpunt niet. Wanneer iemand tijdens de loongerelateerde WGA-uitkering ten minste twee maanden een verdienvermogen van minder dan 20% heeft – overeenkomend met 80 tot 100% arbeidsongeschiktheid – kan dit gevolgen hebben voor de inkomenseis na afloop van die uitkering. Omdat de man volledige arbeidsongeschiktheid claimde, had hij daarom wel belang bij een inhoudelijke beoordeling.
Omdat geen specifieke arbeidskundige beroepsgronden waren aangevoerd en de rechtbank de medische beperkingen juist vastgesteld acht, ziet zij ook geen reden om de geselecteerde voorbeeldfuncties ongeschikt te achten. Het beroep is ongegrond. De man krijgt het griffierecht niet terug en ontvangt geen proceskostenvergoeding.
Bron:
Rechtbank Gelderland
Uitspraakdatum: 24 juni 2026
Zaaknummer: ARN 24/3372 (AWB-24_3372)
ECLI: ECLI:NL:RBGEL:2026:4947
Uitspraak op Rechtspraak.nl